Bir umuttu yaşamak, hep özlediğimiz şeyler
Bir gözümüz uzakta ve bir ayağımız eşikte beklenen…
Bir rüyaydı yaşamak, hep görmek istediğimiz
Ve uyanmayı hiç istemediğimiz
Bir kabus belki de, aman vermeyen
Boncuk boncuk terleten,
Sewdaydı yaşamak, sevdanla yaşamak
Aşkın kendisiydi yaşamak, bitmeyen bir heyecanla sarsılmak
Bir ölümdü yaşamak, hızla koşulan bitiş bayrağı…
Adım adım yokluğa karışmaktı yaşamak, son adımı hesaplanmayan
Bir evrimdi yaşamak, evrile evrile ve devrile devrile ilerleyen
Yaşamak biraz da yaşamaktı sadece, nedir diye sorulmayan

Tunçların Hakan
22.52/ Kasımın 24ü,2bin9
Beklerken…