Çocuklar da aşık olur mu canım? demeyin. Bu sorunun yanıtı ‘evet!’ aşık oluyorlar. Özellikle kendi cinsiyetlerini farkettikleri, karşı cinsi merak ettikleri 3- 7 yaş arasında. Onlara görre hissettiklerinin adı ‘aşk!’ Üstelik bu aşkı, bazen öğretmenleri ve anne-babaları görmeden verdikleri öpücükle ilan bile ediyorlar.
Umut var mı diye sormuştun geçende bana ve yine kendin cevaplamıştın: “Umut yok.” Bir yere varamayacaksak bu engin denizde kürek sallayıp acımızı neden uzatıp daha da derinleştirme nedenimizi anlamakta sıkıntı yaşıyorum. Sence insan neden mazoşizme meyleder. Acı çekmek gerçek bir özgürlük değil, bilirim. Bakma sen sadizmin bu acılara yapmış olduğu atıflara. Kaybetmek diyorsun ve ben karşısına kazanmayı koymak istemiyorum. Çünkü bir oyun değil oynadığımız. Kazanmak ve kaybetmek yok. Paylaşmak vardı esas olan ve bunun sonuçları vardı. Ya bunun hazzına koyvereceğiz kendimizi ya da bitirip hep “bitmeseydi ne olurdu”nun sonuçlarını içsel hezeyanlarla hesaplaşşarak geçireceğiz.
Yüreğini kanatmak ve avuçlarıma koyvermek, yapma! Buna dayanamam. Kan tutmasından değil. Yüreğinin öyle kanayacak olmasından. Kanamasın! Kanamasın ki kana kana içelim hayatın tadından. Heyecanını yaşayıp bu heyecana ekmek banalım.
Her aşk elbet kendi anlamını bulur, her şeyin kendi anlamlarını aradığı gibi. Kapanmasın kapılar, ya da sen kapılarını açık tut, tut ki ben mutlak geleceğim. Aralık kalsın, o aralıktan sızacağım. Seni anlamak, seninle anlamak, seninle anlamlandırmak için geleceğim. İşte anlam! Anlamlar… İşte buradayım sen seç. İşte deniz işte biz… ne anlıyoruz?
Sen, Dünya Kadını!
Her gün yeniden yaşıyoruz bir kadının ilminde olmanın kutlu ve geleneksel onurunu yaşıyoruz. Bir kandil kıvamında mistik, bir bayram havasında coşkun bir yeni gün. Onurlu bir yaşam için, herkes için, önce kadınlar için ve kadınlar nezdinde hepimize kutlu ve mutlu olsun yeniden.
Sen, dünya kadını,
Sen, çocuklarımızın annesi,
Sen, ocağımızda, ocağın kendisi
Sen, mutfağımızda aşçı
Evinde gündelikçi
Tarladasın işçi
Vs. [...]
Beni bunca sewmelerine karşın ardım sıra bir o kadar da söz söylenmiş olması nasıl açıklanabilir? Şizofrenik bir sewgi mi? Anlamak ve yorumlamak mümkün değil. Belki de Stokholm Sendromu(sevdası) bizimkisi. Nefret ettiğine sewgi beslemek, göz menzilinden çıkınca nefretine uyanmak. Stokholm Sendromu, [Daha fazla...] Bizim(öğretmenler) öğrencilerle bağımız kısmen buna benzese de kısmen farklı. Karmaşık bir duygular bütünü. Ders boyunca rehin aldığın seni hayran hayran dinlerken arada tezahüratlarda bulup sewdiğini de bile getirmektedir. Lakin rehin alınma mekânından ayrılır ayrılmaz, rehin alınan bir şok ile uyanıp aslında sewdiğini sandığı kişiden nefret mi ediyor yoksa. Uyanıyor…
Acıya sewdalı bir kız tanıyorum
Gecede duruyor
Acıya mersiler dizen
Severken acı ile beslenen
Sevmezken de…
Acınası bir acı severlik
Yüzünde acımsı bir hüzün
ayak sesini izle
ve geceyi
kapı çarpacak birazdan
ardından sokağa açılacaksın,
dar, engebeli, dolanan sokaklar
sonra sokakta yağmur kokusu seni izleyecek
ben izlerim seni hemen ardınsıra
aramızda sadece gölgen
Derdim günüm paslanmış çelik değil
Karanfillerdi
Sana taptığımdan değil
Kırmızının gücüneydi yakıştı demelerim
Öyle hayran bakışlarım ondandı, fotoğraflardaki kırmızılıklara
Kim daha çok seviyor, kim daha az seviyor
Bir paradoks
Gece, özlemin dışavurumudur
Dibe vurup insanı,
Yerinden etmesidir
Gece, sewdanın günyüzüne çıkma biçimidir
İnsanı sarsmasıdır
Gece, seni yeniden tanımanın ve tanımlamanın bir başka adıdır
Bugün burada beter bir yalnızlık
Kaç gündür komik bir bekleyiş
Ne acı, ne de keder
Dehşetli bir umut
Bu umut kesin öldürür beni
yarına kalmam imkansız
bu yalnızlık tam afişlik
koysan tezgaha; yok satar kesin
bir şiir yazdım geçenlerde buna dair
yalnızların diline dolandı
bestesi de yapıldı
uzaktan bir arkadaşım gelecek
belki yarın
gelirse çoğalacağız
bitecek bu hal
ama halimiz hiç dinmeyecek
yalnızlık, [...]
